Skip to content
Ιουλίου 14, 2010 / dilated

Ejekt 2010

Όταν κατά τις 19:30 μπήκα στο κλειστό γυμναστήριο του Ταε Κβο Ντο στη σκηνή έπαιζε μια άθλια μπάντα από τη Σερβία με ένα τόσο άθλιο ήχο που ήθελα να βγω έξω και να κλάψω, όχι τα λεφτά μου, αλλά το οτι θα αναγκαζόμουν να δώ μία από τις καλύτερες μπάντες ever (Faith No More) σε αυτό τον τενεκέ που μόνο για συναυλίες δεν κάνει. Αντί αυτού πήρα μια μπίρα και προσπάθησα να χαλαρώσω. Με μεγάλη προσπάθεια κατάφερα να την πιω και να μη την πετάξω σε αυτό το πράγμα που συνέχιζε να παίζει (;) στη σκηνή. Δε μπαίνω καν στον κόπο να γράψω το όνομά τους (είναι δύσκολο και βαριέμαι να το ψάξω). Κάποια στιγμή τελείωσαν και η σκηνή άρχισε να ετοιμάζεται για ένα συγκρότημα θρύλο.

Οι Bad Religion μετράνε 30 χρόνια στην punk σκηνή. Σταθεροί, χωρίς ups and downs, παραμένουν πιστοί στα γρήγορα και μικρά σε διάρκεια κομμάτια, με μερικές μελωδικές πινελιές. Ο στίχος πάντα πολιτικοποιημένος (ή γενικότερα κοινωνικοποιημένος) και γενικότερα ένα group από το οποίο δεν περιμένεις εκπλήξεις. Ανέβηκαν στη σκηνή στις 20:10. Μπροστά γινόταν χαμός από τους οπαδούς που τους περίμεναν τόσα χρόνια (πρώτη δεύτερη φορά στην Ελλάδα), οι Bad Religion είχαν όρεξη, οι μικροί punk rock ύμνοι τους έπαιζαν ο ένας πίσω από τον άλλο, αλλά… ο ήχος ήταν ΤΡΑΓΙΚΟΣ. Μπάσο δεν άκουγες, οι κιθάρες πολύ δυνατά, τα φωνητικά σα να τα έπαιρνε ο αέρας, απογοήτευση. Δεν είμαι οπαδός τους, αλλά πιστεύω πως τελικά μόνο οι οπαδοί τους ευχαριστήθηκαν. Υποσχέθηκαν οτι θα ξανάρθουν και μας χαιρέτησαν.

Στις 22:30 περίπου οι 5 κοστουμαρισμένοι Faith No More ανεβαίνουν στη σκηνή. Έχω έρθει στις πρώτες σειρές. Instrumental εισαγωγή και ο ήχος είναι αξιοπρεπής. Έτσι θα παραμείνει για όλη τη διάρκεια του set, τουλάχιστον μπροστά (δε ξέρω πως έφτανε πίσω δεδομένου του echo του χώρου). Μας χαιρετάνε και μετά…

Μετά (καθαρά υποκειμενική άποψη) ήταν σαν να κάνω σεξ. Άλλοτε τρυφερά, άλλοτε βίαια, πότε ψιθυρίζοντας, πότε φωνάζοντας, στιγμές που ένιωθα πως ήμουν εγώ και η μπάντα μόνοι στο χώρο και στιγμές που ήταν σα συμμετοχή σε όργιο. Μα πάνω από όλα…ιδρώτας και ανατριχίλα. Γιατί (για άλλη μια φορά) ζω αυτό που πιτσιρικάς ονειρευόμουν σε κλειστά δωμάτια με το στέρεο στο τέρμα. Κοπανιέμαι, κινδυνεύω να μείνω χωρίς φωνή, χορεύω, χαμογελάω. Είναι οι στιγμές μου, είναι η απάντηση στο ¨γιατί πας σε όλες αυτές τις συναυλίες», είναι ευφορία σαν να έχεις πάρει όλα τα ναρκωτικά του κόσμου, είναι ηδονή. Από 5 ανθρώπους με όργανα και μικρόφωνα. Κι από στίχους σαν τους παρακάτω…

Sky is clear tonight
Sky is clear tomorrow
A star is out
I reach for one to sparkle in my hand
A star is out
I will not touch you, I am just a man
Sky is clear tonight
Sky is clear tomorrow
And every night I shut my eyes
So I don’t have to see the light
Shining so bright
I’ll dream about a cloudy sky,
A cloudy sky
I’ll dream about a cloudy sky, a cloudy
«man was born to love-
Though often he has sought
Like icarus, to fly too high-
And far too lonely than he ought
To kiss the sun of east and west
And hold the world at his behest-
To hold the terrible power
To whom only gods are blessed-
But me, I am just a man»
And every night I shut my eyes
So I don’t have to see the light
Shining so bright
I’ll dream about a cloudy sky, a cloudy sky
And every night I shut my eyes
But now I’ve got them open wide
You’ve fallen into my hands
And now you’re burning me
You’re burning me

Υ.Γ. Τα σέβη μου και τις ευχαριστίες μου στη Mourga που μου έκανε δώρο κομμάτι πορσελάνης από τα πιάτα που έσπαγε στη σκηνή ο Mike Patton κατά τη διάρκει του encore (αληθινό γεγονός)

Advertisements

6 Σχόλια

Σχολιάστε
  1. javapapo / Ιολ. 14 2010 11:04 πμ

    ΠΑΙΞΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!

  2. mourga / Ιολ. 14 2010 11:15 πμ

    η φωνή του Mike είναι για Μέγαρο ή για ανοιχτό χώρο με ΚΑΛΟ ΗΧΟ. Ντροπή και ΑΙΣΧΟΣ στους διοργανωτές! Μπορεί η Didi να μας ταλαιπωρεί με το κωλοTerraVibe όμως εκεί τουλάχιστον μπορείς και ακούς (σχετικά…)

    ΥΓ.1: Εξκιούζ μι, αλλά δεν ήρθαν πρώτη φορά στην Ελλάδα οι μπαντ. Είχαν ξαναπαίξει στη Δραπετσώνα, στον προπομπό του Rockwave, το καλοκαίρι του 1996. Τότε που θα έπαιζαν και οι Foo:)))
    Υ.Γ.2: ΠΑΙΞΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ

  3. mourga / Ιολ. 14 2010 11:19 πμ

    Α και ξέχασα να σου πω για άλλη μία φορά πόσο συμφωνώ με αυτό

    «Κοπανιέμαι, κινδυνεύω να μείνω χωρίς φωνή, χορεύω, χαμογελάω. Είναι οι στιγμές μου, είναι η απάντηση στο ¨γιατί πας σε όλες αυτές τις συναυλίες”, είναι ευφορία σαν να έχεις πάρει όλα τα ναρκωτικά του κόσμου, είναι ηδονή. «

  4. dilated / Ιολ. 14 2010 11:48 πμ

    @mourga

    Α, δε το θυμόμουν…το διορθώνω άμεσα.

  5. loli9 / Ιολ. 14 2010 4:14 μμ

    Τους έχασα για δεύτερη φορα (για τεχνικούς λόγους) αλλα η περιγραφή σου είναι λες και ήμουν εκει! Κι έχεις βάλει ίσως το αγαπημένο μου κομμάτι από τους Faith…τωρα ναι μπορώ να συγκινηθώ!

  6. david / Ιολ. 17 2010 1:57 μμ

    well said! Αυτό πάντως με τους Σέρβους δεν έχει ξαναγίνει…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: