Skip to content
Ιουλίου 2, 2009 / dilated

Rockwave day 4 – Slipknot, Mastodon, Down, Kylesa

Μετά τις ακυρώσεις της 2ης και 3ης ημέρας του Rockwave, ομολογώ πως το πρωί της Τρίτης (4ης και τελευταίας ημέρας) είχα χάσει τον ενθουσιασμό μου. Αφορμή η «ασθενής βροχή» του δελτίου καιρού σε διάφορα sites. Στη σκέψη και μόνο της ακύρωσης του καλύτερου line up τα τελευταία χρόνια στην Αθήνα, με έπιανε απογοήτευση. Ειδικότερα για τους Slipknot, τους οποίους ναι μεν είχα δει στο Λυκαβηττό πριν 4 χρόνια, αλλά χωρίς να τους ξέρω τόσο καλά όσο τώρα (ουσιαστικά από εκείνο το live και μετά έγινα οπαδός τους), οπότε μου είχαν μείνει απωθημένο!

Φτάσαμε στη Μαλακάσα τη στιγμή που οι Torche τελείωναν το set τους. Κρίμα, ήθελα να τους δω αλλά λόγω δουλειάς δεν μπορούσα/με να είμαι/είμαστε νωρίτερα. Αγόρασα πάντως ένα πολύ cool tshirt τους. Πολύ σύντομα τη θέση τους στη σκηνή πήραν οι Kylesa. Οι πρώτες νότες τους και ο φοβερός τους ήχος με έφεραν μπροστά στη σκηνή. Δε γνώριζα οτι τα μισά από αυτά τα σάπια φωνητικά τα κάνει η κοπέλα του group. Μπράβο στο κορίτσι! Το πρώτο βέβαια πράγμα που παρατηρεί κάποιος σε αυτό το group είναι οι…δύο drummer. Απόλυτα συγχρονισμένοι μεταξύ τους δίνουν στον ήχο του group το κάτι παραπάνω όσο αφορά τον όγκο. Γενικά οι Kylesa έπαιξαν πολύ δυνατά, παρασυρόμενοι ίσως και από το γεγονός πως ήταν η πρώτη τους εμφάνιση σε μεγάλη σκηνή (αφού όπως παραδέχτηκαν μέχρι τώρα έπαιζαν σε μικρά clubs). Εντυπωσιακό και προς τιμήν της μπάντας ήταν και το γεγονός πως καθ’ όλη τη διάρκει του set μέλη των Mastodon και των Down ήταν στο πλάι της σκηνής αρχικά και πίσω από τους drummer μετά και φάνηκε να γουστάρουν πάρα πολύ. Αυτό που επίσης φάνηκε, ήταν το πόσο καβλωμένος ήταν ο κόσμος από κάτω. Πιτσιρικάδες fan των Slipknot κυρίως, αλλά και μεγαλύτεροι σε ηλικία, όλοι όμως με μια περίεργη γυαλάδα στο μάτι. Σε αυτό συμφώνησαν και οι υπόλοιποι της παρέας και όλοι μαζί προετοιμαστήκαμε για την μάχη.

Η οποία μάχη ξεκίνησε όταν ο Phil Anselmo και η παρέα του ανέβηκαν στη σκηνή του Terra Vibe. Αν και ο ήχος τους ήταν αρχικά κακός (έφτιαξε αργότερα) αυτό δεν εμπόδισε οπαδούς και μη να αρχίσουν να κοπανιούνται μόνοι τους και μεταξύ τους. Το ίδιο κάναμε κι εμείς. Πως να μη παρασυρθείς βέβαια σε κομμάτια όπως τα Lifer, New Orleans Is A Dying Whore, NOD, Eyes Of The South, Bury Me In Smoke; Δε γίνεται! Όπως δε γίνεται να πάρεις τα μάτια σου από τον Phil Anselmo. Μία από τις καλύτερες φωνές στο metal ever, καταπληκτικός frontman, κατεστραμένος και πορωμένος ταυτόχρονα, σου δίνει την εντύπωση πως γεννήθηκε για να κάνει αυτό το πράγμα! Respect! Ήταν και τα γενέθλια του (του είπαμε και το τραγουδάκι). Το κερασάκι όμως στην τούρτα το έβαλαν ο ένας κιθαρίστας και ο drummer των Mastodon, όταν στο τελείωμα του Bury Me In Smoke (τελευταίο κομμάτι του set) μπούκαραν στη σκηνή και ανέλαβαν κιθάρα και drums. To σκηνικό συμπλήρωσαν μια κοπέλα (roadie?groupie?) στην άλλη κιθάρα και ο Anselmo στο μπάσο, κατάσταση που έκανε εμάς από κάτω να παραλυρούμε και κινητά και κάμερες να παίρνουν φωτιά. Είπα παραπάνο για καβλωμένο κοινό, συμπληρώνω πως καβλωμένα ήταν και τα groups.

Οι Down κατέβηκαν από τη σκηνή, αλλά το κακό ήταν πως είχαν ανεβάσει τον πήχη πόλύ ψηλά με την απόδοσή τους. Γρήγορη τουαλέτα, νερό, hot dog και πίσω στις μπροστινές σειρές για τους Mastodon. Τέταρτη φορά που τους βλέπω και για τρίτη συνεχόμενη (μετά την πρώτη στο Gagarin επί εποχής Leviathan) με κακό ήχο. Ίσως αυτό το group τελικά να είναι καταραμένο. Το πρόβλημα ήταν κυρίως στα θαμένα φωνητικά και στο μπάσο. Παρόλα αυτά, κι αυτοί τα έσπασαν κανονικά και ο κόσμος από κάτω. Ειδικά σε κομμάτια όπως τα Crystal Skull και Blood And Thunder έγινε της μουρλής! Επίσης στο «γύρισμα» του Czar, δημιουργήθηκε ένα τεράστιο circle pit (!!!). Οι Mastodon νομίζω πως δεν έχουν να αποδείξουν τίποτα σε κανένα. Είναι μία από τις μεγαλύτερες μπάντες στον πλανήτη αυτή τη στιγμή με τέσσερα φοβερά album και έχουν τον σεβασμό όλων των μεγάλων του χώρου. Δεν είναι τυχαίο. Απλά ίσως πρέπει να τους δούμε ξανά σε ένα κλειστό χώρο ως headliners για να τους ευχαριστηθούμε όπως τότε στο Gagarin. Αφού μας είπαν οτι είμαστε τρελοί, κατέβηκαν από τη σκηνή δίνοντας το έναυσμα για την αντίστροφη μέτρηση.

Το μέτρημα κράτησε περίπου μισή ώρα μέχρι να κλείσουν τα φώτα, να ανέβει το πανό με το λογότυπο των Slipknot στο πίσω μέρος της σκηνής και να μπει η εισαγωγή του τελευταίου δίσκου. Εκείνη την ώρα κοίταξα τους γύρω μου. Είδα αυτό που ήθελα να δω. Ολοι ετοιμοπόλεμοι, όλοι ένα βήμα πριν την απογείωση, όλη με τα μάτια καρφωμένα στη σκηνή να περιμένουν το σύνθημα. Το οποίο δώθηκε με το (SIC)! Το τι έγινε από κάτω δεν περιγράφεται. Πρέπει να είσαι εκεί για να καταλάβεις. Χέρια και πόδια στον αέρα και όλοι να τραγουδάνε! Απίστευτο. Γράφω αυτές τις γραμμές και ανατριχιάζω φέρνοντας στο μυαλό μου τις εικόνες. Άντεξα ένα-δύο ακόμα τραγούδια λιγάκι πιο πίσω και μετά έφυγα στις πρώτες γραμμές! Ιδρώτας, βρώμα, moshing, crowd surfing, υπέροχα!!! Ο ορισμός της metal συναυλίας. Πάνω στη σκηνή οι Slipknot συνέχιζαν να παίζουν τον έναν ύμνο μετά τον άλλο, κάτω από αυτή το απόλυτο χάος. Κανένας στην ίδια θέση για πάνω από 1 δευτερόλεπτο. Τι να πρωτοθυμηθώ; Wait And Bleed? Psychosocial? Disasterpieces?Eyeless?Left Behind?Duality? (παραλίγο να χάσω τη φωνή μου σε αυτό). Κοπανιόμουν σαν να μην υπάρχει αύριο, γκάριζα τους στίχους, ήμουν αλλού! Το τελείωμα ήρθε στο encore. Surfacing!Τα μεσαία δάχτυλα στον αέρα, fuck it all/fuck this world! Κόλαση! Πριν πάρουμε ανάσα, η στιγμή που όλοι περιμέναμε. Spit it out και στο brake σχεδόν όλο το terra vibe έχει κάτσει κάτω. Σηκώνομαι να το δω για λίγο. «Κάτω ρε!!!» με κράζουν όλοι. Απόλαυση! O Corey Taylor δίνει οδηγίες: «Not till I say jump the fuck up! Is that clear motherfuckers?». Νομίζω είναι περιττό, όλοι ξέρουν τι πρέπει να κάνουν και πότε πρέπει να το κάνουν. Ο Corey ξεκινάει «…time I set this record straight…» από κάτω το πλήθος βράζει, JUMP THE FUCK UP!!! Πανικός από άκρη σε άκρη, δε ξέρω που πατάω και που βρίσκομαι, πόδια περνάνε μπροστά από τη μούρη μου, γκαρίζω μαζί με τους υπόλοιπου «Fuck me! I’m all out of enemies!». Συναυλιακός οργασμός!

Οι Slipknot δεν είναι απλά μια μπάντα. Είναι ένας θίασος, ένα τσίρκο! Παρουσιάζει ένα ολοκληρωμένοι show, άψογα σκηνοθετημένο και με άρτια παραγωγή. Εννιά άτομα με μάσκες, κάνουν τη σκηνή πουτάνα και μεταφέρουν αυτή την ενέργεια στον κόσμο από κάτω. Έχουν κομμάτια δυναμίτες, είναι κορυφαίοι μουσικοί, έχουν χαρισματικό frontman και είναι ENTERTAINERS!!! Όσοι στο πανηγύρι των Slipknot βλέπουν μουσική για παιδάκια, όσοι στις μάσκες βλέπουν χαζομάρες, δε βλέπουν πέρα από τη μύτη τους. Οι Slipknot είναι μια κατηγορία μόνοι τους! Δείχνουν στους υπόλοιπους πως παίζεται το παιχνίδι στο σύγχρονο metal! Και μας αφήνουν να μετράμε μελανιές και να ψάχνουμε για καινούριο αυχένα! Respect!

Advertisements

7 Σχόλια

Σχολιάστε
  1. Giota / Ιολ. 2 2009 2:39 μμ

    Έχασες Torche? πρέπει να ήταν γαμάτοι πραγματικά χίλια ευχαριστώ για το λινκ

  2. dilated / Ιολ. 2 2009 2:42 μμ

    Ναι ρε γμτ και το τελευταίο τους δισκάκι μου άρεσε πάρα πολύ!

    Got the t-shirt though 😀

  3. Michelle / Ιολ. 2 2009 2:52 μμ

    FUCK FUCK FUCK!!!!!!!!
    PWRWTHIKA ME TO POST, THELW NA SPASW KANA AUXENA…K TWRA POU THA XESPASW;;;;;;;; MOU LES;;;;;;;;
    😛

  4. dilated / Ιολ. 2 2009 3:01 μμ

    χαχαχα

    Έχει Hatebreed την Παρασκευή στο Gagarin. Αλλά εγώ δυστυχώς δουλεύω 😦

  5. HellBoy / Ιολ. 2 2009 3:51 μμ

    Ο πόνος που έχω στο σβέρκο δεν θέλω να φύγει ποτέ…

  6. Mrs. Stulf / Ιολ. 2 2009 11:00 μμ

    Οπωσδήποτε συναυλία που μένει αξέχαστη 😀

  7. toolman / Ιολ. 2 2009 11:59 μμ

    slipknot ρεεεεεεεεεεεεεεεεε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: