Skip to content
Ιουνίου 19, 2009 / dilated

Ejekt festival day 1

Ομολογώ πως μετά από αυτό είχα πει πως δε θα ξαναπατήσω σε διοργάνωση της Detox. Λίγο όμως η παρότρυνση της zara, λίγο το γεγονός οτι δεν είχα δει ποτέ live τους Pixies, με οδήγησαν στη γενναία απόφαση να σπαταλήσω 45 ευρώ (εν μέσω κρίσης και θερμού συναυλιακού καλοκαιριού) και να πάω.

Φτάσαμε στο χώρο του φεστιβάλ (Ελληνικό – Ολυμπιακές Εγκαταστάσεις ξιφασκίας) ενώ ήδη είχαν ανέβει στη σκηνή οι Βρετανοί πιτσιρικάδες White Lies. Αφού βρήκαμε κάποιους φίλους, αράξαμε στα δεξιά της σκηνής για να ακούσουμε τα 4 τελευταία κομμάτια του setlist. Δεν το είχα ακούσει το group, παρά τον μεγάλο ντόρο γύρω από το όνομά τους (παίζουν στα περισσότερα μεγάλα festival φέτος), αλλά δεν ήταν κακοί. Παίζουν post-punk/new wave στα χνάρια των Joy Division αν και νομίζω πως θέλουν να γίνουν περισσότερο U2, παρά Joy Division. Αυτό γιατί θαρρώ πως το παίξιμό τους και οι συνθέσεις τους είναι λιγάκι πιο arena rock oriented. Βέβαια για να φτάσουν (αν φτάσουν) σε τέτοιο επίπεδο έχουν πολύ δουλειά να κάνουν, όμως ακούγονται ευχάριστα, ακόμα και σε ανθρώπους σαν κι εμένα που δεν φημίζομαι για την αγάπη μου προς το συγκεκριμένο στυλ. Οι White Lies έκλεισαν με ένα πολύ ωραίο κομμάτι, το Death κι εμείς πήγαμε για μπίρες. 5 ευρώ έκαστη, παγωμένη και χωρίς πολύ αφρό.

Στη συνέχεια ήταν η σειρά των Starsailor να ανέβουν στη σκηνή. Οι Starsailor μου άρεσαν παλιά. Ήταν 2002, είχα αγοράσει τον πρώτο δίσκο τους (Love Is Here), ήμουν φαντάρος στην Κύπρο και κάθε Σαββάτο μαζευόμασταν στη βιβλιοθήκη που είχε στερεοφωνικό και το έβαζα να παίζει και γουστάρανε όλοι, μέχρι που ερχόντουσαν κάτι «παλιοί» οι οποίοι ήταν στη φάση ska-punk και βάζανε Less Than Jake και Sublime (που ομολογουμένως είναι καλύτερα group). Μετά άρχισα να σκληραίνω μουσικά, οπότε τους έχασα. Οι Starsailor έπαιξαν τα hits, εγώ δε θυμόμουν πλέον τους στίχους (εκτός από το Alcoholic), αλλά γούσταρα πολύ τον μπασίστα ο οποίος μάλλον είχε όρεξη διότι όλη την ώρα ανεβοκατέβαινε στα τάστα, σόλαρε, γέμιζε και γενικά έκανε πολύ περισσότερα από ότι περιμένεις να κάνει ο μπασίστας των Starsailor! Ο κόσμος από κάτω ανταποκρίνοταν σχετικά ζεστά, ο τραγουδιστής είπε πως δεν μπορεί να πιστέψει οτι ξέρουμε τους στίχους (sorry mate, εγώ δε τους θυμόμουν και πολύ καλά) και κλείνοντας δήλωσε πως πρέπει να έρχονται στην Ελλάδα συχνότερα. Ευκαιρία να γίνουν οι νέοι Madrugada θα πω εγώ κι αν ήταν φίλος μου θα τον συμβούλευα να το κάνει. Έστω ως support στους Puressence. Το έχουνε άνετα το sold-out στο Gagarin μια φορά το χρόνο.

Επόμενοι στο line-up ήταν οι Editors, άλλη μία μπάντα από την Αγγλία που παίζει post-punk. Ο πρώτος δίσκος τους μου είχε αρέσει αρκετά, ο δεύτερος νομίζω πως ήταν copy paste του πρώτου, βαρέθηκα. Όπως βαρέθηκα και κατά τη διάρκεια της εμφάνισής τους. Πολύ synth (είχαν όλοι ένα μπροστά τους), φοβερά ίδια κομμάτια (σα να έπαιζαν συνέχεια ένα), ακίνητος ο κόσμος από κάτω (με εξαίρεση στα 3 hits), είδα πολλούς να χασμουριούνται, εγώ κατουριόμουν κιόλας και περίμενα πως και πως να τελειώσουν για να πάω τουαλέτα. Γέλαγα από μέσα μου με κάτι αντιδράσεις αλά Janick Gers (τι πάει να πει ποιος είναι αυτός;) του τραγουδιστή τους όταν έπιανε τη κιθάρα, αλλά εντάξει…περί ορέξεως. Σε κάποιους φαίνοταν να αρέσουν, εγώ mourga δεν έπαθα κανένα σοκ, μόνο νύσταξα. Highlight το Rickenbacker μπάσο τους, αλλά τι σκατά να το κάνεις το «θηρίο» όταν οι μισές μπασογραμμές σου είναι από τα synth; Τελείωσαν, πήγαμε τουαλέτα, αράξαμε λιγάκι και κατά τις 23:00 πλησιάσαμε τη σκηνή για το λόγο που είχα (είχαμε;) πάει στο φεστιβάλ.

Τα φώτα έσβησαν, ο κόσμος επιτέλους έκανε αισθητή την παρουσία του, όλα τα τυπάκια με τα Dinosaur Jr. t-shirts είχαν έρθει μπροστά και οι Pixies κατέλαβαν τη σκηνή. U-Mass εναρκτήριο κομμάτι και χοροπηδητό από κάτω! Συνέχεια με Wave Of Mutilation και ο κόσμος έχει ζεσταθεί για τα καλά. Πάνω στη σκηνή ξεχωρίζουν τα κιλά των Francis Black και Kim Deal, αλλά η δεύτερη ξεχωρίζει περισσότερο εξαιτίας του μόνιμου χαμόγελού της και της συνεχούς επικοινωνίας με το κοινό στις πρώτες σειρές. Οι απορίες για το αν ο Frank μπορεί να τσιρίξει λύθηκαν (ναι μπορεί!), το setlist συνεχίζοταν με greatest hits only και εμείς περνάγαμε πολύ καλά. Τραγούδι, χορός, λίγο moshing, λίγο crowd surfing…συναυλία!!! Κάπου δεξιά μας κάτι πήρε φωτιά, για λίγο μου ήρθαν εικόνες 2007 στο μυαλό, αλλά γρήγορα η φωτιά έσβησε. Οι Pixies συνέχιζαν να μας θυμίζουν γιατί όλες οι alternative rock/grunge μπάντες των 90s πίνουν νερό στο όνομά τους και έκλεισαν με τα Debaser (χαμός!), Hey (τρελό sing along) και Where Is My Mind. Αποθεώθηκαν, μας χειροκρότησαν και παρόλο το σαματά και την απαίτηση για encore, αποχώρησαν.

Ευτυχώς, λόγω της εμφάνισης των Pixies, δεν έκλαψα τα 45 ευρώ που έδωσα. Δεν ήμουν fan καμίας άλλης μπάντας, είχα πάει για αυτούς και με αποζημίωσαν στο 100%. Don’t know about you but…I am un chien Andalousia!

p.s. Μια κοπέλα φεύγοντας είπε πως ο κόσμος αντέδρασε μόνο στο Where Is My Mind, που κι αυτό το ήξερε από το Fight Club. Μάλλον θα ήταν αρκετά πίσω και δε θα έβλεπε ούτε θα άκουγε. Δεν εξηγείται αλλιώς διότι εκεί που ήμουν εγώ και πιο μπροστά γινόταν χαμός.

Advertisements

3 Σχόλια

Σχολιάστε
  1. MOURGA / Ιον. 19 2009 11:36 πμ
  2. dilated / Ιον. 19 2009 11:43 πμ

    Ναι, το είπα και στη Michelle κατά τη διάρκεια του set πως σε κλειστό θα τους πήγαινε καλύτερα.

    Είμαι ΠΑΝΕΤΟΙΜΟΣ!!!

  3. toolman / Ιον. 20 2009 6:17 μμ

    και η δεύτερη μέρα πάντως ήταν σούπερ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: