Skip to content
Μαρτίου 8, 2009 / dilated

True love waits

Η βραδιά είχε σωθεί. Μια βραδιά που ξεκίνησε με μια χαμένη παράσταση, συνέχισε καλά, αλλά μετά στριμώχτηκε σε ένα υπόγειο με άθλια μουσική. Κι από το υπόγειο βρεθήκαμε σε ένα industrial mininimal ισόγειο, με παγωμένη μπίρα και μουσικάρα! Μουσική που δεν ακούς εύκολα σε κάποιο μαγαζί. Ίσως επειδή ήταν αργά, ίσως επειδή ο dj είχε κέφια. Τα νιάτα μας έκαναν παρέλαση στα ηχεία.

Όλα καλά, μέχρι που ο ίδιος άνθρωπος που είχε ζωγραφίσει το χαμόγελο στα πρόσωπά μας, αποφάσισε να μας γαμήσει τη ψυχολογία. Με ένα κομμάτι που απλά δε συγκεντρώνει ούτε 0,5% πιθανότητες να παίξει. Κι όμως έπαιξε…

I’m not living, I’m just killing time…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: