Skip to content
Αύγουστος 21, 2008 / dilated

I love this game

Είναι ο λιγοστός χρόνος από τη στιγμή που η μπάλα φεύγει από το χέρι του παίχτη για το τελευταίο σούτ. Αυτό το «for the game…» που λένε στην Αμερική. Χρόνος στον οποίο η μπάλα στα μάτια όλων πηγαίνει σε slow motion. Κάποιοι έχουν σφήξει τις γροθιές τους και περιμένουν να μπει για να εκτιναχθούν και να βγάλουν τη μεγαλύτερη κραυγή τους. Κάποιοι άλλοι, σταυρώνουν δάχτυλα, εύχονται να βρει στεφάνι, για να βγάλουν κι αυτοί τη μεγαλύτερη κραυγή τους. Κάποιοι χάνουν, κάποιοι κερδίζουν τελικά. Ή μήπως όχι;

Τα τελευταία καλοκαίρια η Εθνική ομάδα μπάσκετ έπαιξε πολλά ματς στο τελευταίο σούτ. Μέχρι τώρα έμπαιναν. Εχθές δε μπήκε. Έτσι απλά. Το να ψάχνει κανείς τι φταίει για εμένα είναι λιγάκι άσκοπο. Διότι αν αυτό το τελευταίο σουτ έμπαινε δε θα έβγαινε κανείς να πει σήμερα για τις επιλογές του Γιαννάκη. Αντίθετα θα έγραφαν διθυράμβους. Έτσι πάει. Όσοι ξέρουν το άθλημα, όσοι το αγαπάνε θα είναι ευχαριστημένοι για αυτό που είδαν. Δύο μεγάλες ομάδες, μερικούς τεράστιους παίχτες. Ένα συγκλονιστικό αγώνα. Όλοι κάτι κέρδισαν. Εκτός από αυτούς που περιμένουν στη γωνία να το παίξουν «μ.Χ προφήτες». Που γράφουν ή διαβάζουν πρασινο/κοκκινο/κιτρινες φυλλάδες. Που μπάσκετ για αυτούς είναι το κέρμα στο κεφάλι του Βασιλόπουλου ή η φωτοβολίδα στον πάγκο του Παναθηναικού.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: