Skip to content
Ιανουαρίου 15, 2007 / dilated

Γιατί δε γράφω στο blog

Προσπαθώ συνεχώς να το κάνω τις τελευταίες μέρες, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Βασικά συμβαίνει το εξής:

Σκέφτομαι να γράψω κάτι για την όλη κατάσταση, για αυτά που ζω αυτές τις μέρες. Ξεκινάω με έναν ωραίο πρόλογο μερικών γραμμών και μετά…Μετά χαζεύω τον κέρσορα που αναβοσβήνει στην οθόνη, ενώ εγώ προσπαθώ να βάλω σε μια τάξη τις σκέψεις μου. Όλα αυτά που μπερδεύονται μέσα στο μυαλό μου. Κάποια στιγμή γράφω δυο γραμμές, αλλά σχεδόν αμέσως τις σβήνω, σαν να μη θέλω να τις δει κανείς. Ίσως δεν πρέπει να τις δει κανείς.

Μετά τα παρατάω και λέω να γράψω κάτι άσχετο. Τεχνολογία ας πούμε. Αλλά ξέρεις κάτι; Στην παρούσα φάση χέστηκα (sorry) για το iPhone π.χ. Δε με απασχολεί. Μετά λέω γράψε για μουσική. Αλλά η μουσική με φέρνει πίσω στην κατάσταση της προηγούμενης παραγράφου. Είναι που νομίζω πως όλα τα τραγούδια, όλοι οι στίχοι είναι γραμμένοι για εμένα (είμαι σίγουρος πως το ίδιο νομίζεις και εσύ) και αυτό που ζω. Οπότε, χωρίς να το καταλάβω, χάνομαι στο να διαβάζω στίχους και να ακούω τραγούδια. Το αποτέλεσμα το ίδιο. Ο κέρσορας που αναβοσβήνει στην οθόνη.

Απόψε ξεκίνησα να γράφω για αυτή τη ταινία, για το πως θα μου έρχεται στο μυαλό από εδώ και πέρα κάθε φορά που πλένω τα δόντια μου, όπως σήμερα το βράδυ. Γενικά είχα γράψει διάφορα για το πως μερικές ταινίες (ή μέρη τους) μένουν στο μυαλό σου, αλλάζουν λιγάκι τον τρόπο που σκέφτεσαι ή αντιλαμβάνεσαι και στη χειρότερη σε κάνουν να τις θυμάσαι όταν κάνεις κάτι τόσο απλό, όσο το βούρτσισμα των δοντιών. Κάπου εκεί έφερα διάφορες ταινίες στο μυαλό μου, μέχρι που έφτασα σε αυτές που μου θυμίζουν εσένα. Here we go again. Ο κέρσορας να αναβοσβήνει κι εγώ να διαβάζω ατάκες και διαλόγους.

Μετά σκεφτόμουν αν είναι κριτήριο οι ταινίες για να κρίνεις έναν άνθρωπο. Θέλω να πω…όχι για να κρίνεις γενικά έναν άνθρωπο, αλλά για τον άνθρωπο που σε ενδιαφέρει. Κατέληξα στο συμπέρασμα πως είναι. Τουλάχιστον είναι για εμένα. Νομίζω πως…νομίζω πως γράφω ανοησίες.

Τελικά η απάντηση είναι απλή:

Δε γράφω στο blog γιατί δεν μπορώ να γράψω τίποτα που να μην αφορά εσένα. Δε γράφω στο blog γιατί δεν μπορώ να γράψω τόσο όμορφα όσο όμορφα νιώθω για εσένα.

Advertisements

3 Σχόλια

Σχολιάστε
  1. Παράφωνος / Ιαν. 15 2007 3:42 πμ

    Να γράψεις, θα λυτρωθείς και θα απολαύσεις …

  2. spyros / Ιαν. 15 2007 11:27 πμ

    αυτό δεν είναι [spam]. γράφουμε για εσας πριν απο εσάς. καινούργια υπηρεσία. μόνο ένα ευρώ το post.

  3. Michelle / Ιαν. 15 2007 12:11 μμ

    Ίσως κάπου… κάποιος νιώθει ακριβώς όπως και εσύ…ίσως και εκείνη…αν αυτό σε κάνει να αισθάνεσαι καλύτερα ή και χειρότερα…ίσως αυτή η σκέψη σου δώσει λίγη ώθηση να απαγκιστρωθείς, να ξεφύγεις απο το τέλμα, να συνεχίσεις να γράφεις, να σταματήσεις να βλέπεις μοναχά έναν κέρσορα να αναβοσβήνει…μια ευθεία γραμμή σε ένα καρδιογράφημα…ξέρεις οτι όλοι οι καλλιτέχνες άγγιζουν ή και ξεπερνούν τα όρια της μεγαλοπρέπειας στα έργα τους όταν βιώνουν αδιέξοδες καταστάσεις…ύπαρξης, σχέσεων και ούτω καθεξής…γράψε έστω στον εαυτό σου…πιστεψέ με είναι «καθαρτικό» ψυχής…there’s no other choice…μακάρι να μην ήταν τόσο πολύπλοκα 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: