Skip to content
Φεβρουαρίου 2, 2006 / dilated

Δύο ταινίες, εν αναμονή των υπόλοιπων

Υπό τους ήχους της συλλογής «A Story Of Jazz Vol.2» της Blue Note…

Είδα προχθές το Match Point του Woody Allen. Καλό. Νομίζω ότι θα μπορούσε να είναι καλύτερο. Αλλά για κάποιον που δε βλέπει μια ταινία μόνο για το σενάριο αλλά ξέρει να βλέπει γενικά, πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο. Όσοι κρίνουν από την «υπόθεση» ίσως χαρακτηρίσουν την ταινία υπερβολική με σχόλια τύπου «αυτά δε γίνονται». Η ταινία έχει ως βασικό θέμα τον παράγοντα τύχη στη ζωή ενός ανθρώπου, τονίζοντας το πόσο δύσκολος είναι ο έλεγχος αρκετών πραγμάτων που μας συμβαίνουν. Αλλά δε μένει εκεί. Παρουσιάζει και άλλα πράγματα, όπως π.χ το ερωτικό πάθος ή το πόσο δύσκολα αφήνει κάποιος το βόλεμά του (καλή δουλειά/καλά λεφτά) για να ζήσει αυτό το πάθος. Προσωπικά παρατήρησα τα εξής βλέποντας την ταινία. Πρώτα απ΄όλα δύο αλλαγές. Μετά από πολύ καιρό η πόλη σε ταινία του Woody Allen δεν είναι η Νέα Υόρκη αλλά το Λονδίνο και η μουσική δεν είναι κλασσική jazz αλλά δραματικές άριες. Πάντως και τα δύο, κατά τη γνώμη μου, ταιριάζουν στην ταινία. Από εκεί και πέρα τα πλάνα παραμένουν πανέμορφα, οι χαρακτήρες των ηρώων γίνονται αμέσως κατανοητοί και οι φιλοσοφικοί διάλογοι είναι στη θέση τους. Υπάρχουν πολλές μικρές λεπτομέρειες που δίνουν ενδιαφέρον στην ταινία. Δείτε την και προσπαθείστε να τις εντοπίσετε.

Εχθές είδα άλλη μια ταινία. Το Good Night And Good Luck του George Clooney. Είναι η ιστορία της «μάχης» μεταξύ ενός δημοσιογράφου του CBS, του Ed Murrow και του γνωστού γερουσιαστή McCarthy στη δεκαετία του ΄50, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την πτώση του γερουσιαστή. Νομίζω πως όλοι σας (λίγο ή πολύ) γνωρίζετε για το «έργο» του γερουσιαστή. Η ταινία πάντως αναφέρεται περισσότερο στην τηλεόραση και τη δημοσιογραφία και για το πως αυτά τα δύο μπορούν να υπηρεάσουν την πολιτική αλλά και την κοινωνία γενικά. Αξίζει να το δείτε και καλλιτεχνικά (η ασπρόμαυρη φωτογραφία αποτυπώνει πανέμορφα το κλίμα της εποχής) και ιστορικά (παρουσιάζει πραγματικές ομιλίες και δηλώσεις του McCarthy) και (περισσότερο) για να καταλάβετε πως έχουν τα πράγματα μεταξύ των ιδιοκτητών των τηλεοπτικών σταθμών, των δημοσιογράφων, των πολιτικών και των διαφημιζόμενων στους σταθμούς. Κάπου στο τέλος της ταινίας φαίνεται και το πόσο μπροστά από την εποχή του ήταν ο Murrow. Είχε (ενώ το μέσο βρίσκονταν στο ξεκίνημά του) καταλάβει τη δύναμη της τηλεόρασης, αλλά συνειδητοποιούσε πως το πιθανότερο ήταν να χρησιμοποιηθεί ως μέσο χειραγώγησης και απομόνοσης, παρά ως μέσο σωστής πληροφόρησης και ελέγχου της εξουσίας. Μάλλον είχε δίκιο έτσι;

υ.γ. Έχετε το νού σας γιατί είναι η εποχή που βγαίνουν οι καλές (ή έστω ενδιαφέρουσες ταινίες). Ενδεικτικά αναφέρω μερικές:

Brokeback Mountain (Ang Lee)
Munich (Steven Spielberg)
La Tigre e la Neve (Roberto Benigni)
Breakfast On Pluto (Neil Jordan)

Άντε γιατί μπουχτίσαμε από μετριότητες και αηδίες.

Advertisements

One Comment

Σχολιάστε
  1. Chrisa / Φεβ. 3 2006 9:52 πμ

    To είδα και εγώ το Match point και μου άρεσε πολύ!!! Επίσης δεν το βρήκα υπερβολικό… Ο woody Alen είναι ιδιοφυια!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: